Tradycja Złotej Gwiazdy sięga czasów I wojny światowej, kiedy amerykańskie rodziny szukały znaczących sposobów publicznego uhonorowania bliskich służących za granicą. W 1917 roku kapitan armii Robert L. Queisser stworzył sztandar Błękitnej Gwiazdy Służby, symbolizujący jego synów, którzy służyli czynnie. Każda niebieska gwiazda, umieszczona w oknie domu rodzinnego, symbolizowała żołnierza dumnie służącego narodowi.
Idea szybko rozprzestrzeniła się po całym kraju. Wkrótce w oknach domów na całym świecie pojawiły się te transparenty, będące cichym, ale donośnym symbolem służby i poświęcenia. Gdy żołnierz tracił życie, niebieska gwiazda zastępowana była złotą – przekształcając transparent w uroczysty symbol straty, honoru i narodowej wdzięczności.
Oficjalne uznanie i trwały symbol
W tym samym roku Złota Gwiazda została formalnie uznana na szczeblu krajowym. Prezydent Woodrow Wilson upoważnił matki, które straciły synów w walce, do noszenia czarnych opasek ozdobionych złotymi gwiazdami. Ten akt publicznie uznał ich poświęcenie i przyczynił się do ustanowienia Złotej Gwiazdy jako trwałego symbolu strat militarnych.
Z biegiem czasu rodziny, które podzielały ten głęboki smutek, zaczęły odnajdywać w sobie siłę. Ich wspólne doświadczenia doprowadziły do założenia w 1928 roku organizacji American Gold Star Mothers, Inc. Organizacja ta nadal oferuje wsparcie, orędownictwo i poczucie wspólnoty rodzinom, które straciły bliskich w służbie wojskowej.