„Powiedziała mi dokładnie to samo” – wyjaśniła. „Powiedziała, że nasze dziecko nie jest człowiekiem”.
młody chłopak i za każdym razem, gdy mnie widzi, wskazuje na moją ciążę i jedyne, co mówi, to: „Nosisz węża! Zatrzymaj tę ciążę! Nie sprowadzaj jej na świat!”
Poczułem dreszcz na plecach.
„Czy mówił też o wężu?” – zapytałem powoli.
Jordan skinął głową.
—Tak. Dokładnie tak.
Przez chwilę żaden z nich się nie odzywał.
Wtedy Jordan znów się roześmiał, próbując przełamać niezręczną ciszę.
„To pewnie po prostu jakiś szalony dzieciak” – powiedział. „Może próbuje straszyć ludzi, żeby zwrócić na siebie uwagę”.
Spróbowałem zaakceptować jego wyjaśnienie.
—Jestem pewien, że tak — odpowiedziałem. — Nic innego być nie może.
Ale coś we mnie nie było całkowicie spokojne.
Tej nocy, gdy położyłam się do łóżka, nie mogłam przestać myśleć o dziecku.
Jego głos wciąż rozbrzmiewał w mojej głowie.
„Nie nosisz dziecka. Nosisz węża.”
Próbowałem przekonać samego siebie, że to wszystko jest absurdalne.
W końcu nikt w historii nie urodził węża.
Jednak intensywność, z jaką chłopiec to powiedział, zaniepokoiła mnie.
Wydawało się, że nie kłamał.
Wydawał się całkowicie przekonany.
Zamknąłem oczy i próbowałem zasnąć.
Ale zanim zasnąłem, nasunęło mi się jeszcze jedno pytanie.
0 komentarzy
Kim tak naprawdę było to dziecko?
A co ważniejsze…
Dlaczego powiedział Jordanowi i mnie dokładnie to samo?
Następnego ranka obudziłem się z dziwnym uczuciem w klatce piersiowej, jakby coś niewidzialnego po cichu zmieniło się w ciągu nocy.
Próbowałam ignorować te myśli, przygotowując śniadanie dla Jordana przed jego wyjściem do pracy.
Jordan natychmiast zauważył moje milczenie.
„Nadal myślisz o tym chłopaku?” zapytała spokojnie, pijąc kawę.
Próbowałem się uśmiechnąć, żeby to zbagatelizować.
„Oczywiście, że nie” – odpowiedziałem. „To był po prostu dziwny dzieciak, który bredził”.
Jordan skinął głową, ale jego wzrok sugerował, że i on nie zapomniał całkowicie o tym spotkaniu.
Kiedy Jordan wyszedł z domu, postanowiłem pójść na spacer, żeby oczyścić umysł.
Poranne powietrze było świeże, a na ulicach panowała względna cisza.
Szedłem powoli tą samą ulicą, na której poprzedniego dnia widziałem chłopaka.
Część mnie miała nadzieję, że już go nigdy nie zobaczę.
Ale jakaś część mnie czuła dziwną ciekawość.
Rozejrzałem się dookoła, szukając jakiegokolwiek śladu tego dziecka.
Jednak nikogo tam nie było.
Tylko kilku pracowników sprzątających chodniki i kilka samochodów powoli przejeżdżających.
Odetchnąłem z ulgą i poszedłem dalej.
A może to wszystko był po prostu absurdalny zbieg okoliczności.
Gdy szedłem, moja ręka instynktownie spoczywała na brzuchu.
Dopiero drugi miesiąc ciąży.
Nadal trudno mi było sobie wyobrazić, że we mnie rozwija się nowe życie.
Nagle poczułem lekki ból w żołądku.
Nie był on zbyt silny, ale był na tyle dziwny, że przykuł moją uwagę.
Zatrzymałem się na chwilę.
Wziąłem głęboki oddech.
Ból zniknął niemal tak szybko, jak się pojawił.
„To chyba normalne” – mruknęłam do siebie.
Czytałam, że ciało kobiety w pierwszych miesiącach ciąży bardzo się zmienia.
Postanowiłem wrócić do domu.
Ale gdy już miałem skręcić za ostatni zakręt na moją ulicę…
Usłyszałem znajomy głos.
—Mówiłem, że jeszcze nie jest za późno.
Moje ciało natychmiast zamarło.
Rozpoznałem ten głos.
Powoli obróciłem głowę.
Ten sam chłopiec siedział na starym kontenerze na śmieci po drugiej stronie ulicy.
0 komentarzy
Jej ubrania nadal były tak samo brudne.
Ale jej oczy wydawały się jeszcze bardziej intensywne.
„Znowu ty?” zapytałem zirytowany.
Chłopiec lekko przechylił głowę.
„Nadal możesz go powstrzymać” – powtórzył.
Znów poczułem narastającą we mnie złość.
„Dość tych bzdur!” krzyknąłem.
Chłopiec wyskoczył z kontenera i powoli szedł w moim kierunku.
W ogóle nie wydawał się wystraszony.
To sprawiło, że poczułem się nieswojo.
Większość dzieci w jego wieku byłaby przestraszona moją reakcją z poprzedniego dnia.
Ale nie on.
Zatrzymał się kilka metrów dalej.
Spojrzał prosto na mój brzuch.
„Już rośnie” – powiedziała cicho.
„Oczywiście, że rośnie!” – odpowiedziałem sarkastycznie. „To dziecko”.
Chłopiec powoli pokręcił głową.
„Nie” – powiedział. „To nie dziecko”.
Dreszcz przeszedł mi po kręgosłupie.
„Kim ty naprawdę jesteś?” – zapytałem w końcu.
Chłopiec zwlekał kilka sekund z odpowiedzią.
—Tylko ktoś, kto może to zobaczyć.
„Co widzisz?” zapytałem zirytowany.
—To, co nosisz w środku.
Skrzyżowałem ramiona.
„Jesteś szalonym dzieciakiem” – powiedziałem. „A jeśli będziesz mnie dalej nękał, zadzwonię na policję”.
0 komentarzy
Chłopiec westchnął lekko.
—Policja nie będzie mogła ci pomóc, kiedy dziecko się urodzi.
Poczułem ucisk w żołądku.
„Dlaczego ciągle to powtarzasz?” – zapytałem.
Chłopiec spojrzał na mnie.
